Parhelia

Bugünlerde toplumun dengesi gitgide bireyselleÅŸme üzerine. Yalnızlık duygusu herkesin içinde bir yerlerde. Artık ben herkesin yalnız olduÄŸuna inanıyorum. EÄŸer ÅŸanslı bir kaç kiÅŸiden deÄŸilseniz, herkesin kendinden baÅŸka kimsesi yok bu dünyada. Sahtelikler, maskeler, yalan tebessümler olsa da cümlelerde, yüzlerde; artık daha net görüyorum kimin ne olduÄŸunu, neden yakınımda olduÄŸunu…

Kimsenin yüzüne haykırmaya niyetim yok zaten. İçimden garip garip güleceÄŸim onlara. Kimbilir belki onların yanına inip onlarla beraber oynamalıyım bu oyunu…
Bu ahval üzerine, en çok zihnime düşen ÅŸarkı Candan Erçetin’in Ä°nanma’sı.. Sözlerini okuyunca hak vereceksiniz!

Ä°nanma

Adaletin adili susmuÅŸ
Cehaletin cahili coÅŸmuÅŸ
Kehanetin kahini körmüş
Sadakatin sadığı şaşmış(kaçmış)

Deli ediyor süslü yalanlar
Sabah oluyor bitti masallar
Olan oluyor vay bize vay bize vay
Yazık oluyor bize vay bize vay

İnanma sakın inanma
Her söylenene inanma
Ä°nanma hemen inanma
Sen bana bile inanma

Söz : Mete Özgencil
Müzik: Candan Erçetin – Mete Özgencil

Her adımda başka başka manalar yüklüyorum kelimelere,
Yerini tutsunlar diye.
Sözlerimi saklıyorum söylenecek olan,
Adım adım uzaklaşıyorum onlardan.

Yalnızlığımı kendimle paylaşıyorum da,
Korkuyorum kendimi de kaybetmekten!
Gün olur da diye bakıyorum
Her takvim yaprağının ardından!
Sabah oluyor,
AkÅŸam oluyor da,
Sabah sefaları nöbeti akşam sefalarına devredip,
Keyif yapmaya çekiliyor da,
Benim zamanım gelmiyor!

Çabalıyorum her seferinde yeni olabilmek adına,
Yeni fikirler, yeni zahiriler buluyorum da,
Ben hep eski kalıyorum yenilerin inadına.

“Belki savaÅŸmalıyım!” diye düşünüyorum,
Kiminle savaşacağımı bulamayıp,
Kendime sataşıyorum.
Sonra barışta arıyorum huzuru,
Kendimle barışık yaşamayı deniyorum,
Başaramıyorum!

En sonunda bırakıyorum mücadeleyi,
Teslim oluyorum zamana,
Kendimi atıyorum zamanın kollarına.
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum…
Neyi, kimi, neden beklediÄŸimi bilmeden!