Bu blog girdisi uzun uzun zaman önce yazıldığından dolayı, okunduğu tarihte geçerliliğini yitirmiş olabilir. Herhangi bir durumda, öncelikle içerdiği bilgilerin güncelliğini kontrol etmeniz önemle rica olunur.This post was published 5 years 9 months ago which may make its actuality or expire date not be valid anymore. This site is not responsible for any misunderstanding.
Karalarda beyazları aradık da bulamadık,
Dünde bugünü sorduk da göremedik,
Hüzünde mutluluğu yazdık da okuyamadık,
Hep bizi aradık aslında ama kavuÅŸamadık…
Kim ve neden soruları arasında kaybolduk.
Hep baÅŸkasını aradık, lakin yanıldık…
Hep en başa döndük de göremedik nedeni,
Ama ben buldum şimdi suçluyu:
Aslında Sen…
Aslında Ben…
Aslında Bizdik!
Link to this post!
Yapamadıklarımız, aslında onları yapamadık dediğimiz anda yapabileceklerimizdir. İnsan o noktada haykırırken yapamadığını, aslında onu yapabileceğini söylüyordur şu dünyaya. sonuç, yapamadığımız sadece yapamamaktan başka bir şey değil. öyle, gerçekten öyle.
EÄŸer yapacak kimse kalmadıysa ya da deÄŸmezse onları yapmaya… Yani yüzü astarından pahalıysa hayatın. O zaman ne olacak. Yazdıklarım bir piÅŸmanlık ifadesi belki. Deli zırvası olması daha muhtemel ya neyse…
Şuanki ruh halimden olsa gerek anlatamadığım bir duyarlılıkla yakın bana bu cümleler. Fakat ben hala suçluyu bulamadım..
Neyse bunları yorumdan sayma, hastayım, vücüdumdaki ateş rahat bırakmıyor yazmak için..
Öyle zamanlar vardır ki, okuduğumuz şiir bizim derdimizi anlatır, dinlediğimiz şarkı bizim şarkımızdır. Bulunduğumuz ruh hali etkiler zevklerimizi.
Suçluyu aramak da çok da inatçı olma sakın… Suçlu yoktur belki kimbilir.
GeçmiÅŸler ola sana… Tez vakitte ÅŸifa bulasın inÅŸallah!