Parhelia

Zormuş bilmiyordum. Soruları sormak da zormuş, cevabı bulmak da! Gün ve gün umutları kaybetmemek için kendini kandırmak da zormuş da ben bilmiyordum.

Hayatın kendi kendisine oynadığı oyunda kullandığı figüranlar olmak değil de, hayatın bu oyunda yaptığı hileler canımı sıkan. Zamanın su gibi akıp gitmesine de sözüm yok da, geri dönüşünün olmamasına ne demeli!

Yolunu bulamayan su gibi, birikmeye baÅŸladım olduÄŸum yerde. Gün geçtikce büyüyor sınırları bu birikintinin. Ãœmitleri, korkuları ve bilmediklerimi biriktiriyorum belki lazım olur günün birinde diye. Yok ama umudum yok pek geleceÄŸe dair! Zor olsa da kabullenmek, yok artık umudum!Â

Belki ufak bir teselli benim ki… KeÅŸkelerin esiri olmadan önce belkilerin esiri olmayı kabul etmek çaresizce. Belki demek geleceÄŸe.. Hani olmaz ya ama belki…Â

Karalarda beyazları aradık da bulamadık,

Dünde bugünü sorduk da göremedik,

Hüzünde mutluluğu yazdık da okuyamadık,

Hep bizi aradık aslında ama kavuÅŸamadık…

Kim ve neden soruları arasında kaybolduk.

Hep baÅŸkasını aradık, lakin yanıldık…

Hep en başa döndük de göremedik nedeni,

Ama ben buldum şimdi suçluyu:

Aslında Sen…

Aslında Ben…

Aslında Bizdik!

Gezegenin bir ÅŸehrinde, duygu sokağındaki apartmanlardan biridir korku… Sokağın sonuna doÄŸru yer alır, lakin sokağın başından bellidir “korku” apartmanın varlığı. HaÅŸmetinden, gücünden deÄŸil de, gizemindendir belki bu tılsım. İnsanları kendine kolay baÄŸlar korku apartmanı. Korku apartmanına girmek kolaydır istenirse.. Lakin zordur çıkmak korku apartmanından. Tam çıkmaya yeltenirsiniz ama bir bakmışsınız, baÅŸka bir dairesine taşınmışsınız aynı apartmanda.Â

 Sabah ÅŸafağın sökmesiyle aydınlanırken sokak, “korku apartmanı”nın daireleri boÅŸalır yavaÅŸ yavaÅŸ. Kimi dairelerinde kiracılar vardır bu apartmanın, kimi dairelerinde ise ev sahipleri oturur.. Korku apartmanında evini kiraya veren ev sahipleri, aynı sokaktaki baÅŸka apartmanlarda ikamet etseler de, arada sırada uÄŸrarlar korku apartmanına. Kira almak deÄŸil de, kira vermektir onların eylemi belki de. Kendileri yerine orada oturanlara olan borçlarını ödemektir onların yaptıkları.

Gezegendeki tüm ÅŸehirlerde olan nadir sokaklardandır “duygu sokağı”.. Her duygu sokağında da vardır elbet korku apartmanı… Olmazsa olmazıdır duygu sokağının. Belki de kara büyüsüdür ÅŸehirlerin. Karabasanların konaklama merkezi…

Korku Apartmanı’na kimi çocuk yaÅŸlarda girer, kimi ergenliÄŸinde, kimi de son demlerinde hayatın. Her yaÅŸ grubundan insan görülür de, pek görülmez girmeyeni bu apartmana. Ya eÅŸi dostu ikamet ediyordur, en iyi dairelerinde korku apartmanın; ya da kiracı olarak girmiÅŸlerdir korku apartmanına. Kimisi de hayat yaÄŸmurundan kaçmak için sığınır korku apartmanına. Lakin bilmezler ki, korku apartmanı, “yaÄŸmurdan kaçarken doluya tutulma” deyiminin tam manasıyla yaÅŸandığı yerdir. Kimileri de, isteksiz isteksiz girerler kapısından içeri. Kısa sürer onların ziyareti apartmanı. Ama en iyi nimetlerini de onlara sunar bu apartman. YoÄŸun bir programdır geçirdikleri…

Çok kiÅŸi bilmez de, duygu sokağının sonundaki bu korku apartmanından kaçışın bir yolu vardır. Tüm eÅŸyaları orada bırakmak birincil ÅŸarttır oradan kaçış için. Bu ÅŸartı yerine getirenler biraz bakınmalılar etraflarına. Sonra en çok sevdikleri kiÅŸiyi bulmalılar etraflarında. Ya bir sevgili, ya bir dost ya da baÅŸka birÅŸey… Söylemeliler ki “benim nöbetim doldu, çıkar beni buradan..”. DediÄŸim gibi herkes bilmez ya, onlar sizi götüreceklerdir çıkış merdivenine. Bu merdivenin sonundaki kapı da “ümit apartmanı”nın olduÄŸu tarafa bakar.. Yani olası istikametiniz ümit apartmanıdır ki, en ucuz daireler orada olur zaten. Hani derler ya “ümit fakirin ekmeÄŸi…”. Adına yakışır bir apartmandır ümit. O sebepten herkese hitap eder, herkese yetecek kadar yer de vardır; ümit apartmanında…

Her birimiz mutlaka yaşamışızdır korku apartmanın dairelerinde. Ya kiracı ya ev sahibi olarak. Kimimiz küçüklükten miras kalan köpek korkusuyla yerleşir bu apartmana, kimimiz de gençliğinde yakalandığı beğenilmeme korkusuyla. Bazılarımızsa tek sebepten değil de, hayatın kendisinden korktukları içinir, sığınırlar korku apartmanına.Yani mahkumdur onlar orada. Ta ki kendi kendilerinin hakimi olduklarını farkedene dek.

Bakmalıyız etrafımıza dikkatlice; farkına varmak için güzelliklerin, korkulardan sıyrılmak için. Merak etmeyin zor değildir bulması güzellikleri. Kimbilir belki çok yakınımızda da biz görmüyoruz. Ne dersiniz?

Sizce çok fazla kalmadık mı “korku apartmanı”nda?

Â

Kelimeler kifayetsiz kalınca,

Boğazımda düğümleniyor,

Gönlümden kopan parçalar.

Aslını sorarken korkuların,

Dününü kaybediyor ümitlerin.

Â

Söz gelir, durur tüm valsleri evrenin.

An gelir,döner tersine tüm düzeni düzensizliğin.

Tek sebep içindir, tüm güzellikleri baharın;

Tek senin için,

Çeperlerine kan çarpar bu kalbin.

Sırf sen gör diye açar çicekler,

Ürperesin diye eser meltem rüzgarları.

HerÅŸey sanadır, seni bilene….

Çekilen tüm tasalar da sanadır,

Okunan tüm şiirler de!

Sonu gelmez bir türlü,

Seni düşünme terapilerinin.

Okuduğum şiir seni anlatır,

Dinlediğim şarkı seni söyler,

Bu hayat seni anlatır bana…Â

Â

Korkarım sonunun gelmesinden

Bitmesin isterim bu güzel masal

“Onlar ermiÅŸ muradına…” denir de

Biter ya masallar,

Bitmesin bu masal “ben ermeden sana…” !

Parhelia

Okuyucuya not: Beceriksizimdir şiir yazmada.. Yukarıda yazanlar da şiir değildir zaten..Sayıklamalardır bir divanenin dilinden.. Düz yazı gibi okuyabilirsiniz. Ya da şiir gibi.. Siz nasıl isterseniz..

Edit: Hükümsüzdür artık yazılanlar. Zaten hep hükümsüzdü.

BaÅŸlangıçta not olarak düşmek gerekir ki, bu divan edebiyatı sevgisi baÅŸtan beri vardı bende. Bu gazeli de önce okumuÅŸtum. Lakin eski bir yazıda karşılaÅŸtım az önce. Sonrasında uÄŸraÅŸtım ve tercümesi ile yazdım. Yani öyle Ä°skender Pala’ya özenme durumları yok..(Var mı ki acaba=))Buyrun okuyun… HoÅŸtur. Bir arada bulunmak istediklerinden ayrı kaldıkça, kalabalıklar içinde bile, kendilerini yalnız hissedenlerin duygularını anlatır.

Gazel

Hâsılım yoh ser-i kûyunda belâdan gayrı
Garazım yoh reh-i aşkında fenâdan gayrı

Ney-i bezm-i gamem ey âh ne bulsan yele ver
Oda yanmış kuru cismimde hevâdan gayrı

Yetti bîkesliğim ol gaayete kim çevremde
Kimse yoh çevrile girdâb-ı belâdan gayrı

Ne yanar kimse bana âteş-i dilden özge
Ne açar kimse kapım bâd-i sebâdan gayrı

Bozma ey mevc gözüm yaşı hababın ki bu seyl
Komadı hiç imaret bu binadan gayrı

Bezm-i aşk içre Fuzûlî nice âh eylemeyen
Ne temettu bulunur bende sadâdan gayrı

Günümüz Türkçe’sine çevriliÅŸi:

Senin sokağının başında beladan başka
elde ettiÄŸim (bir ÅŸey) yok
aşkının yolunda yok olmaktan (ölmekten)
başka da bir amacım yok.

Ey ah! Gam (hüzün) meclisinin ney’iyim,
ateşe yanmış kuru vücudumda arzudan başka
ne bulursan yele ver (savur) dağıt.

Kimsesizliğim o dereceye vardı ki, çevremde
Bela girdabından başka dönen kimse yok.

Bana, ne gönül ateşinden başka kimse yanar,
Ne de tan yelinden başka kimse kapımı açar.

Ey dalga, göz yaşlarımın kabarcığını bozma, ki bu hayat sel(i),
Bana bu kabarcıktan başka, binaya benzer birşey bırakmadı.

Fuzûlî! Aşk meclisinde nasıl ah etmeyeyim ki
Bende sadadan başka, ne kazanç bulunabilir.