“Gecenin üçüdür en uygun zaman,bahse girerim
düşünün: sabah çok yakın
oysa ışıltı yok ortalıkta
nerdeyse gece bitmiÅŸ
ama sürmekte karanlık
henüz uyanmış bazıları
henüz uyumamış bazıları
Bazıları uyanmış uykusuna doymadan
bazıları uykusuna varmadan doymuÅŸ..”*
….
*İsmet Özel
insan bazen kaybolmak ister, kendi kendine kalmayı özler
hayaller kurmayı sever, gerçekler bazen az gelir
bu dünya bazen dar gelir, bu hayat boş gelir
Saymasını unutmayı diliyorum bazen,
Çıktığım yolun ne kadar sürdüğünü,
Daha ne kadar çok yolum olduğunu.
GittiÄŸim yerde beni bekleyenleri deÄŸil de,
Önüme çıkan engelleri gözardı etmek istiyorum pervasızca.
KurtulduÄŸum dehlizleri derinliÄŸini deÄŸil de,
Ucuna kadar geldiğim uçurumun yüksekliğinden korkuyorum.
Gözümü karartıp ilk gördüğüm yola girmek istiyorum,
Hani diyorum ilk fırsat belki de son fırsat,
Gözüm o kadar kararıyor ki önümü göremez oluyorum.
Üstüne üstlük karanlığa aldanıp, gece oldu sanıyorum,
“Gün bitti gece geldi, siyah geldi kapladı beyazı.” diyorum.
“Gece gidecek gün gelecek.”
Yanılıyorum oysa.
Ne gece geldi ne de gidecek.
Karanlık hüküm sürmekte en derin dehlizlerinde ruhumun.
Sonra gün geliyor, kalkıyor ruhumun üstündeki karabasanlar.
Nefes almanın nasıl birşey olduğunu anlıyorum.
Burnundam girişini, sesini, kokusunu hissediyorum havanın.
Sonra ciğerlerimde bahar havası estirmesini.
Vazgeçiyorum belki de devam etmekten,
Dur diyorum artık zamanı geldi,
Sonra ses geliyor bilinmezliklerden,
Sen gerçekten sen misin?
Dün başlayan sen, sen misin hala?
Değişmedim mi sanıyorsun ya da değişmeyeceğini nasıl iddia edersin?
Susuyorum…
Bekliyorum ki sonu gelsin cümlelerin,
Cevaplayayım soruları.
Olmuyor.
Düğümleniyor boğazım, kilit vuruluyor zihnimdekilere.
Unutuyorum unutmak istemediklerimi,
Unutuyorum hatırımdakileri.
En derin sandıklara kaldırılıyor sözler, kilit üstüne kilitlerle.
Gün gelir de çıkar belki diye.
Ne ses kalıyor geriye, ne de söz.
Sadece sükut!
Üç yıl olmuş da geçmiş üstünden. Günler günler olmuş da unutulmuş kelamlar, yazılmak yerine kağıda, hep bir köşesine iliştirilmiş aklın. Her konudaki sabırsızlığım ruhumun devamsızlığı sirayet etmiş web günlüğüme de.
O kadar zor dökülüyor ki kelimeler zihnimden. Unutmak kolay da, hatırlamak zor!
Affedin beni kelimeler, affedin beni vefasız olduklarım…
Affet beni hayat, senin hakkını veremediğim için..
Ama herÅŸeye raÄŸmen;
Viva la vida!
Hiç ara vermemiş gibi başlamak istiyorum bıraktığım yerden.
Hiç düşünmemiÅŸ gibi yeni baÅŸtan düşünmek istiyorum belki de… Kimbilir.
Yine, yeni, yeniden.