Parhelia

Kararını veremediÄŸim o kadar çok yol ayrımı var ki… Cevap bulamadığım binlerce soru… Bilinmeyene doÄŸru bitmek tükenmez uzun bir yol. Sonunda olan bilinmez de; başında görülenler pek hayra alamet deÄŸildir aslında. Belki hasret ve nefret duygularının aynı çatı altında toplanmaya çalışılmasından tüm hikâyenin giriftliÄŸi…

Hani gün batımında güneÅŸin denize kavuÅŸup da bizi karanlıklara mahkûm edeceÄŸi zaman yaklaÅŸmışken; özlemi duyulan tüm varlıklara kavuÅŸulmasına izin verilse. Hani destanlara konu olan aÅŸkların kahramanları; hani evladını, kardeÅŸini, eÅŸini kaybedenler; hani kendini kaybedenler… Hepsine birden kavuÅŸsak… Acaba hangisine önce sarılırdınız? Kendinize mi? “Can mı Canan mı?â€? sorusu tüm ağırlığıyla çökse sizin üzerinize daha önce hiç olmadığı kadar…

Var olmayanın özlemini çekerken biz âdemoğulları; var olanın da hoyratlığına dem vururuz her fırsatta. Ne olduğu bilinmeyen yol ayrımlarında ilk önce benliğimizi bırakırız, sonra da kimliğimizi. Yanımızdakilerin kim olduğu önemli değildir. Nasılsa onlar da bırakmıştır kimliklerini ve benliklerini bırakmışlardır arkalarında.

Her sonda bilinmeyenin yanında yeni bir kimlik de eklenmektedir yalnızlığınıza, maceranın kahramanı ya da figüranı olduğunuza bakılmaksızın. Her kimlik yeni bir yol demektedir o halde. Peki, gerçekten de öyle midir?

Her yolun sonunda ulaÅŸtıklarımız mı manalı kılar kat ettiÄŸimiz yolları? Yoksa ulaÅŸamadıklarımız mı manalı kılar çıkacağımız yolculukları? Yolların sonunda kazandığımız yeni bir kimlik varken bıraktığımız benliÄŸimizi hiç geri getiremez miyiz peki? Hani razı olsanız geri dönmeye; ilk baÅŸladığınız saflığa ve gerçeÄŸe dönebilir misiniz acaba? Hani ilk yol ayrımına; soruların sorulmaya baÅŸlandığı, kelimelerin gerçek olduÄŸu…

Sebepsiz(ya da sebebinde kaybolduğumuz) ayrılıkların peşindeyiz en başından beri. İnsanoğlu tam manasıyla insanoğlu olduğundan beri, hep ayrılığımıza yanıyoruz da, yangını söndürmek için su arıyoruz belki de. Her sorgulayışım da yolculuğu şu beyit takılır zihnime:
“Derman arardım derdime,
Derdim bana derman imiş.�
“Farklı kilitlerin farklı anahtarları olduğu gibi; bizim dertlerimizin de farklı çözümleri mi var yani?�

Bilinmez.
Neden olmasın? Ya da neden olsun ki…

Cevap aradığımız soruların aslında aradığımız cevapları da sakladığını kaç şanslı görebilir ki? Ya da siz görmüş müydünüz? Önemini kaybeden her varlık gibi belki biz de yitip gideceğiz yaprakları arasında yaşamın. Aradıklarınızın peşinden gitmeden önce bir kere daha düşünün derim ben. Son bir kez!