Parhelia

Yola çıkmam lazım tez vakitte.
Görmem lazım kötülerini evrenin,
Bilmeliyim tek tek en sefil halini insanın.
Öğrenmeliyim yalın halini varlığın.

Yola çıkmam lazım tez vakitte.
Çünkü artık yetmiyor aynada gördüklerim,
Çünkü artık bu şehir de dar geliyor düşündükçe.
Bu ÅŸehir,
Duvar üstüne duvar örüyor kalbin önüne.
Bu ÅŸehirde,
Sis üstüne sis çöküyor zihnin gölgesine.
Bu ÅŸehirden,
Her gün sayısız insan göç ediyor açlıktan.

İnsanların aç kalması değil de,
Aç kalanların yok sayılması,
Mengeneye alınmış gibi sıkıyor ruhumu.
Çocukların sokakta olması değil de,
Oyun yerine trafik ışıklarında işte olması,
Tir tir titretiyor bedenimi.

İşte bundan yola çıkmam lazım tez vakitte.
Hani görmeliyim ki kötüleri,
İyilerin varlığını anlayabileyim.
Hani anlayayım ki iyileri,
Cevaplayabileyim sokaktaki mendil satan çocuğun sorularını.
“Abi bi mendil alsana be” diye soÄŸuktan sulanmış gözleriyle,
İçimi sızlatan o yoksulluğa, o fırsatçılığa
En azından bir sebep bulayım,
Rahat bırakacak ruhumu,
İşe yarayacak çözümde.

Yola çıkmam lazım tez vakitte.
Zaten ne de olsa,
“Yalnız yaÅŸayanların iÅŸidir
Yola çıkmak,yolu kat etmek”