Bir varmış bir yokmuş… Evvel zaman içinde, zamanların en yavaş aktığı zamanlarda, uzak uzak diyarlarda bir kaplumbağa yaşarmış. Bu kaplumbağa biraz farklıymış yalnız türdeşlerinden… Zaman farklı dedik ya, biraz garipmiş davranışları da varlıkların. Su tersine akarmış yokuşlara inat, balıklar suyu sevmez aksine yolda yürürlermiş. Eşekler ve atlar oturup tavla oynarmış boş vakitlerinde… Bir de kargalar …
Bana, dedi, bir isim ver, varlığım olsun. Durdu, aklından yeni bir şey geçti. Bana,dedi, sen isim ver, varlığım senin olsun. Bana öyle isim ver ki senin adının yanında dursun. Seni anan beni de ansın. Seni hatırlayan beni hatırlamadan olmasın. Bir “ile” koy aramıza bizi birbirimize bağlasın.
Bir alışveriş merkezinde (adını vermek uygun olmayabilir) bir süre önce karşılaştığım üzücü bir manzarayı sizlerle paylaşmak istiyorum. Resim gördüğünüz manzarayı görünce şaşırmadım belki ama üzüldüm. Gerçeğin gözümün önüne bir anda ve bu şekilde çıkması geleceğe dair sahip olduğum umutsuzluğu pekiştirdi. Bundan sonrası sizin yorumunuz!