Parhelia

Bloga yazmadığım günlerde kısmen de olsa uzak da kaldım, blog dünyasından. Kimi zaman haftada bir ancak okuyabildim etrafımdaki blogları. Ancak son günlerde nihayet yeniden geri döndükten sonra, biraz daha fazla zaman ayırıyorum komşularıma:)

Şu sıralar takip ettiğim, kiminin müptelası olduğum siteler şunlar:

Bildirgec: Her gün istisnasız ziyaret ettiğim sanal duraklardan biri. Teknoloji odaklı çoğu haberi aldığım ve bilgimi arttırıp, günümü kolaylaştırabildiğim bir yer burası.

Teknoblog: Yeni tasarımıyla daha da kullanıcı dostu olan, güncel teknoloji haberlerini takip ettiğim bir yer burası da. Podcast leriyle işini ne kadar özenli gerçekleştiğini ispatlıyor zaten. Ayrıca aynı grubun üyesi olan, TeknoHD ve TeknoUydu da aynı başarıyı yakalayacak gibi duruyor. İyi şanslar Teknoblog!

^^Chi_: Yazdığı hayat yazılarını okumak zevkli oluyor. İyi bir gözlemci ve yorumcu. Keyif alıyorum onun oyunlar, reklamlar ve geziler hakkındaki yazılarını okurken. Umarım hep böyle devam eder.

Serendipity: Bir nevi, başka bir komşuluk türü olsa da aramızdaki; devamlı okuduğum, her gün yeni yazısını dört gözle beklediğim bir diğer blog da onunki. Kimi zaman hissettiklerimi bulduğum, kimi zaman da hissettiğini hissedebildiğim yazıları ve şiirleri içeriyor Serendipity. Sohbeti kadar blogunu okumak da zevkli.

Meren: FotoÄŸraf, Amerika ve hayat üzerine dersler aldığım blogsa, çoÄŸunluk tarafından tanınan A.Murat Eren’in kiÅŸisel fotoÄŸraf günlüğü. Zat-ı muhterem’in zevcesi Biyolokum (Düygü)’un yazıları da takip ettiklerim arasında. Yine ilgili bireylerin bilebileceÄŸi üzere Murat Eren, Pardus geliÅŸtiricilerinden.

Saymasını unutmayı diliyorum bazen,

Çıktığım yolun ne kadar sürdüğünü,

Daha ne kadar çok yolum olduğunu.

GittiÄŸim yerde beni bekleyenleri deÄŸil de,

Önüme çıkan engelleri gözardı etmek istiyorum pervasızca.

KurtulduÄŸum dehlizleri derinliÄŸini deÄŸil de,

Ucuna kadar geldiğim uçurumun yüksekliğinden korkuyorum.

Gözümü karartıp ilk gördüğüm yola girmek istiyorum,

Hani diyorum ilk fırsat belki de son fırsat,

Gözüm o kadar kararıyor ki önümü göremez oluyorum.

Üstüne üstlük karanlığa aldanıp, gece oldu sanıyorum,

“Gün bitti gece geldi, siyah geldi kapladı beyazı.” diyorum.

“Gece gidecek gün gelecek.”

Yanılıyorum oysa.

Ne gece geldi ne de gidecek.

Karanlık hüküm sürmekte en derin dehlizlerinde ruhumun.

Sonra gün geliyor, kalkıyor ruhumun üstündeki karabasanlar.

Nefes almanın nasıl birşey olduğunu anlıyorum.

Burnundam girişini, sesini, kokusunu hissediyorum havanın.

Sonra ciğerlerimde bahar havası estirmesini.

Vazgeçiyorum belki de devam etmekten,

Dur diyorum artık zamanı geldi,

Sonra ses geliyor bilinmezliklerden,

Sen gerçekten sen misin?

Dün başlayan sen, sen misin hala?

Değişmedim mi sanıyorsun ya da değişmeyeceğini nasıl iddia edersin?

Susuyorum…

Bekliyorum ki sonu gelsin cümlelerin,

Cevaplayayım soruları.

Olmuyor.

Düğümleniyor boğazım, kilit vuruluyor zihnimdekilere.

Unutuyorum unutmak istemediklerimi,

Unutuyorum hatırımdakileri.

En derin sandıklara kaldırılıyor sözler, kilit üstüne kilitlerle.

Gün gelir de çıkar belki diye.

Ne ses kalıyor geriye, ne de söz.

Sadece sükut!

Üç yıl olmuş da geçmiş üstünden. Günler günler olmuş da unutulmuş kelamlar, yazılmak yerine kağıda, hep bir köşesine iliştirilmiş aklın. Her konudaki sabırsızlığım ruhumun devamsızlığı sirayet etmiş web günlüğüme de.

O kadar zor dökülüyor ki kelimeler zihnimden. Unutmak kolay da, hatırlamak zor!

Affedin beni kelimeler, affedin beni vefasız olduklarım…

Affet beni hayat, senin hakkını veremediğim için..

Ama herÅŸeye raÄŸmen;

Viva la vida!

Yola çıkmam lazım tez vakitte.
Görmem lazım kötülerini evrenin,
Bilmeliyim tek tek en sefil halini insanın.
Öğrenmeliyim yalın halini varlığın.

Yola çıkmam lazım tez vakitte.
Çünkü artık yetmiyor aynada gördüklerim,
Çünkü artık bu şehir de dar geliyor düşündükçe.
Bu ÅŸehir,
Duvar üstüne duvar örüyor kalbin önüne.
Bu ÅŸehirde,
Sis üstüne sis çöküyor zihnin gölgesine.
Bu ÅŸehirden,
Her gün sayısız insan göç ediyor açlıktan.

İnsanların aç kalması değil de,
Aç kalanların yok sayılması,
Mengeneye alınmış gibi sıkıyor ruhumu.
Çocukların sokakta olması değil de,
Oyun yerine trafik ışıklarında işte olması,
Tir tir titretiyor bedenimi.

İşte bundan yola çıkmam lazım tez vakitte.
Hani görmeliyim ki kötüleri,
İyilerin varlığını anlayabileyim.
Hani anlayayım ki iyileri,
Cevaplayabileyim sokaktaki mendil satan çocuğun sorularını.
“Abi bi mendil alsana be” diye soÄŸuktan sulanmış gözleriyle,
İçimi sızlatan o yoksulluğa, o fırsatçılığa
En azından bir sebep bulayım,
Rahat bırakacak ruhumu,
İşe yarayacak çözümde.

Yola çıkmam lazım tez vakitte.
Zaten ne de olsa,
“Yalnız yaÅŸayanların iÅŸidir
Yola çıkmak,yolu kat etmek”

Bugünlerde toplumun dengesi gitgide bireyselleÅŸme üzerine. Yalnızlık duygusu herkesin içinde bir yerlerde. Artık ben herkesin yalnız olduÄŸuna inanıyorum. EÄŸer ÅŸanslı bir kaç kiÅŸiden deÄŸilseniz, herkesin kendinden baÅŸka kimsesi yok bu dünyada. Sahtelikler, maskeler, yalan tebessümler olsa da cümlelerde, yüzlerde; artık daha net görüyorum kimin ne olduÄŸunu, neden yakınımda olduÄŸunu…

Kimsenin yüzüne haykırmaya niyetim yok zaten. İçimden garip garip güleceÄŸim onlara. Kimbilir belki onların yanına inip onlarla beraber oynamalıyım bu oyunu…
Bu ahval üzerine, en çok zihnime düşen ÅŸarkı Candan Erçetin’in Ä°nanma’sı.. Sözlerini okuyunca hak vereceksiniz!

Ä°nanma

Adaletin adili susmuÅŸ
Cehaletin cahili coÅŸmuÅŸ
Kehanetin kahini körmüş
Sadakatin sadığı şaşmış(kaçmış)

Deli ediyor süslü yalanlar
Sabah oluyor bitti masallar
Olan oluyor vay bize vay bize vay
Yazık oluyor bize vay bize vay

İnanma sakın inanma
Her söylenene inanma
Ä°nanma hemen inanma
Sen bana bile inanma

Söz : Mete Özgencil
Müzik: Candan Erçetin – Mete Özgencil