Parhelia

Her adımda başka başka manalar yüklüyorum kelimelere,
Yerini tutsunlar diye.
Sözlerimi saklıyorum söylenecek olan,
Adım adım uzaklaşıyorum onlardan.

Yalnızlığımı kendimle paylaşıyorum da,
Korkuyorum kendimi de kaybetmekten!
Gün olur da diye bakıyorum
Her takvim yaprağının ardından!
Sabah oluyor,
AkÅŸam oluyor da,
Sabah sefaları nöbeti akşam sefalarına devredip,
Keyif yapmaya çekiliyor da,
Benim zamanım gelmiyor!

Çabalıyorum her seferinde yeni olabilmek adına,
Yeni fikirler, yeni zahiriler buluyorum da,
Ben hep eski kalıyorum yenilerin inadına.

“Belki savaÅŸmalıyım!” diye düşünüyorum,
Kiminle savaşacağımı bulamayıp,
Kendime sataşıyorum.
Sonra barışta arıyorum huzuru,
Kendimle barışık yaşamayı deniyorum,
Başaramıyorum!

En sonunda bırakıyorum mücadeleyi,
Teslim oluyorum zamana,
Kendimi atıyorum zamanın kollarına.
Bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum…
Neyi, kimi, neden beklediÄŸimi bilmeden!

Başka türlü bir şey benim istediğim

Ne aÄŸaca benzer ne de buluta

Burası gibi değil gideceğim memleket

Denizi ayrı deniz, havası ayrı hava

Nerde gördüklerim nerde o beklediğim

Rengi başka tadı başka

Bir başka yolculuk dalından düşmek yere

Yaşadığımdan uzun

Bir tatlı yolculuk dalından inmek yere

Ağacın yüksekliğince dalın yüksekliğince rüzgarda

Ve bir yeni ömür vardığın çimen yeşilliğince

Başka türlü bir şey benim istediğim

Ne aÄŸaca benzer ne de buluta

Burası gibi değil gideceğim memleket

Denizi ayrı deniz havası ayrı hava

Nerde gördüklerim nerde o beklediğim

Rengi başka tadı başka

Can Yücel

Hazır değilim daha hiçbir şeye.
Ne zorluklarla savaÅŸmaya
Ne de sil baÅŸtan baÅŸlamaya.

Aslında daha dün,
Bir hiçken zihmimde;
Ne güzel duruyordu
Eylül rüzgarına nispet yaparcasına.

Fırtına çıktı da
Büyü bozuldu.
Tüm yalanlar gerçek oldu da
Hayatın koca bir yalan!

Sorma artık kim olduğumu
Görme görmek istemedikçe
Düşünme zor olanı da
Hayal et yalnız geceleri.

Hoş beş için

Birkaç kelam

AÅŸk uÄŸruna

Birkaç satır

Var mıdır?

Yoksa yalan mıdır?

Boşuna yaşanan bir masal mıdır?

Aslında yaşanmayan bir efsane midir?

Aklım karışık…

Duygu denizinde alabora olmuÅŸum,

Zaman sandalı su almakta!

Fırtınasız günlere hasret,

Acı, vuslat ve nefret!!!

Bilinmeyen bir yazarın,

Çok bilinen bir oyunu…

Nefretim gibi,

Alacakaranlık sahne.

Belli belirsiz silüetler,

Kimsesiz sokak ortasında…

BoÅŸlukta, kaybolmuÅŸ sevdam…

Sanki kaçarmışcasına,

Gerçeklerden ve yalandan,

AÅŸktan!!!

Karanlıktayım. Gözün gözü görmediÄŸi bir sis buhranında, yönümü bulmaya çalışıyorum. Bir ışık arıyorum, yolumu aydınlatacak. Lakin göremiyorum…

GittiÄŸim yerden dönüşüm de olsun diye, ekmek kırıntıları serpiyorum yere. KuÅŸlara yem olacağını bile bile…

An geliyor su dolu bir çukura giriyorum, çamur bulaşıyor üstüme. An geliyor bir kahpe taşı takılıp secde ediyorum belli belirsiz.

Tam o en kör, en belirsiz anında bir fener görüyorum uzakta. Önce çölde vaha gören bedevi zannediyorum kendimi. Sonra nedense; çölü çöl yapanın içinde, bir yerlerde saklı olan ab-ı hayat olduğunu hatırlıyorum.

Yaklaktıkça fenere bir dost yüzü görüyorum, aydınlıktan fenere doÄŸru yaklaÅŸan… Yüzü ferah, yüzü tanıdık. Bildik bir telaÅŸ okuyorum yüzünden. Karanlık korkusu sarmış ruhunu…

Aydınlıktan karanlığa düştüğü an gözleri kamaşıyor. Feneri görünce, bir “oh!” çekiyor o da! “Karanlıkta kalmaya muhtaç deÄŸilim.” diye düşünüyor. GittiÄŸi yere kadar aydınlık. “Mutlak karanlıktan iyidir!” diyor.

Karanlığın içinden çıkmadan dostumu düşünüyorum. Acaba o mu muhtaç o fenere yoksa ben mi? Karanlık, gün gelecek aydınlanacak diye beklerken, aydınlıktan gelene mi vermeli öncelik hakkını? Belki de geriye sadece alışkanlık kalıyor. Karanlığa alışan ruhun, aydınlığa karşı gösterdiği bağışıklık tepkisi belki. Kendinden öte, olanı biteni anlamamak isteyişimden belki de!

Belkilerden öte, nedenlerden ziyade; dostluk ağır basıyor. Kendimi belli etmeden seyrediyorum dostumun feneri alıp yola devam etmesini. Üstüme doÄŸacak güneÅŸi beklemek niyetiyle. “Gün gelecek, gün doÄŸacak, güneÅŸ bir gün elbet gelecek!” diyerek kapatıyorum gözlerimi karanlığa…Â